ระบบการตรึงภายนอกของฮอฟมันน์

ส่วนประกอบของระบบ

ระบบแขนส่วนบน

ระบบแขนขาส่วนล่าง

ระบบการตรึงภายนอกของ Hoffmann มรดกแห่งการบุกเบิก: Raoul Hoffmann (1881-1972)

• แนวคิดแบบโมดูลาร์อย่างแท้จริง: การวางหมุด/สายไฟแบบอิสระที่เชื่อมต่อผ่านแคลมป์สากลกับแท่งหรือแหวนคาร์บอนไฟเบอร์ ช่วยให้มีอิสระในการประกอบแบบ 3 มิติอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน
• ความเป็นสากล: ระบบเดียวที่สามารถปรับให้เข้ากับส่วนกระดูกแทบทุกส่วน (กระดูกยาว กระดูกเชิงกราน มือ/เท้า) และข้อบ่งชี้ (การบาดเจ็บ การสร้างใหม่ การติดเชื้อ)
• ความเสถียรและความสามารถในการปรับได้: การเปิดใช้งานการตรึงแบบแข็ง และ การลดขนาด/แก้ไขหลังการผ่าตัดโดยใช้กลไกการบีบอัด/การดึง
• ปรัชญาการรุกรานน้อยที่สุด: มุ่งเน้นการอนุรักษ์ชีววิทยาของกระดูกหักและเนื้อเยื่ออ่อน

ตัวชี้วัด

1. การบาดเจ็บเฉียบพลัน:
   • กระดูกหักเปิดรุนแรง (Gustilo II และ III) เพื่อลดการปนเปื้อนและทำให้คงที่
   • กระดูกหักแบบปิดที่มีเนื้อเยื่ออ่อนเสียหายอย่างรุนแรง (บวม ไหม้)
   • ผู้ป่วยบาดเจ็บหลายราย (“Damage Control Orthopedics” – DCO)
   • กระดูกหักรอบข้อที่ต้องเคลื่อนไหวข้อในระยะเริ่มต้น
   • การหยุดชะงักของวงแหวนเชิงกรานที่ซับซ้อน
2. กระดูกหักที่ติดเชื้อและกระดูกหักที่ไม่ติดกัน: การรักษาเสถียรภาพระหว่างการรักษาการติดเชื้อหรือการเชื่อมกระดูกผิดรูป/ไม่เชื่อมกระดูก
3. การยืดและการสร้างใหม่ของแขนขา: การสร้างกระดูกแบบดึงผ่านกรอบเฉพาะทาง (มักรวมกับองค์ประกอบวงแหวน)
4. การผ่าตัดเชื่อมข้อ (Arthrodesis): การรักษาเสถียรภาพชั่วคราวสำหรับข้อต่อต่างๆ (เช่น ข้อเท้า ข้อมือ)
5. การสูญเสียมวลกระดูกอย่างรุนแรง: การเชื่อมรอยบกพร่องที่สำคัญ
6. การแก้ไขความผิดปกติ: การแก้ไขความผิดปกติเชิงมุม/การหมุนอย่างค่อยเป็นค่อยไป
7. กระดูกหักในเด็ก: กรณีที่ไม่เหมาะสมสำหรับการตรึงภายใน
8. การเสริมแรง: การเสริมการตรึงภายในที่ไม่มั่นคง (กรอบ "ป้องกัน")

ห้าม

1. ผู้ป่วยไม่คงที่: สถานะทางการแพทย์ไม่มั่นคงอย่างรุนแรง ไม่สมควรได้รับการผ่าตัดใดๆ
2. การติดเชื้อบริเวณเข็ม/ลวด: การติดเชื้อที่ยังดำเนินอยู่ที่บริเวณที่อาจแทรกตัวได้ (ข้อห้ามที่เกี่ยวข้อง ต้องมีการวางแผนอย่างรอบคอบ/บริเวณอื่น)
3. ภาวะกระดูกพรุน/กระดูกพรุนขั้นรุนแรง: กระดูกไม่เพียงพอต่อการยึดหมุด/ลวดให้แน่น
4. ภาวะผิวหนัง/เนื้อเยื่ออ่อนไม่เพียงพออย่างรุนแรง: ในตำแหน่งที่ใส่หมุดอาจทำให้เกิดเนื้อตายหรือติดเชื้อเรื้อรังได้
5. อาการแพ้วัสดุปลูกถ่าย: หายากมากแต่ก็ต้องพิจารณา
6. การไม่ปฏิบัติตามของผู้ป่วย/การไม่ปฏิบัติตามที่ไม่สามารถลดหย่อนได้: ความไม่สามารถหรือไม่เต็มใจที่จะจัดการไซต์พิน เข้าร่วมการติดตามผล หรือปฏิบัติตามข้อจำกัดในการรับน้ำหนัก
7. ขาดความเชี่ยวชาญด้านการผ่าตัด: ต้องได้รับการฝึกอบรมและประสบการณ์เฉพาะ

เทคนิคการผ่าตัด (ภาพรวมและหลักการสำคัญ)

1. การวางแผนก่อนการผ่าตัด:
   • การตรวจภาพ (เอกซเรย์, ซีทีสแกน)
   • กำหนดการกำหนดค่าโครงสร้าง (ข้างเดียว สองระนาบ ไฮบริด แหวน) ตำแหน่งการวางหมุด/ลวด (หลีกเลี่ยงโครงสร้างหลอดเลือดและเส้นประสาท และตำแหน่งการผ่าตัดในอนาคตเพื่อการแปลงที่เป็นไปได้)
   • การประกอบเทมเพลต (ทางเลือก)
   • เลือกขนาดส่วนประกอบ (เส้นผ่านศูนย์กลางหมุด, ความยาวแกน)
2. การจัดตำแหน่งและการเตรียมตัวของผู้ป่วย: ตำแหน่งที่สามารถเข้าถึงและถ่ายภาพได้ เตรียม/คลุมให้ปลอดเชื้ออย่างทั่วถึง
3. การใส่พิน/สายไฟ (“ทางเดินที่ปลอดภัย”):
   • ใช้สว่าน/ปลอกเจาะที่มีความคมสำหรับเจาะด้วยไฟฟ้าหรือเจาะมือเพื่อลดการตายของเนื้อเยื่อเนื่องจากความร้อน
   • เจาะรูล่วงหน้าบริเวณคอร์เทกซ์ก่อนจะใส่หมุดเจาะ/แตะเกลียว หากสามารถทำได้
   • ใช้ปลอกป้องกันเนื้อเยื่อ สอดในแนวตั้งฉากกับแกนกระดูก (เมื่อทำได้) หรือตามวิถีที่วางแผนไว้
   • ตรวจสอบให้แน่ใจว่าซื้อ bicortical เมื่อทำได้ หลีกเลี่ยงการบาดเจ็บจากความร้อน (การล้างด้วยน้ำเกลืออย่างต่อเนื่องเป็นทางเลือก)
   • ลดแรงตึงของเนื้อเยื่ออ่อนรอบหมุด
4. การประกอบและการลดเฟรม:
   • ใช้หมุดหรือสายไฟเดี่ยวๆ รัดด้วยมือให้แน่น
   • ติดแท่ง/ดาว/วงแหวน
   • ใช้การยึดจับอย่างมีกลยุทธ์เพื่อช่วยลดขนาด
   • ดำเนินการลดอาการกระดูกหัก (ด้วยมือหรือโดยการปรับโครงสร้าง – การดึง/การบีบอัด/การปรับมุม)
   • ล็อคน็อตยึดทั้งหมดให้แน่นหนา (ต้องใช้ประแจจำกัดแรงบิด). เพิ่มแท่ง/แหวนรองเพื่อความมั่นคงตามต้องการ (หลักการสามเหลี่ยม)
5. ตรวจสอบขั้นสุดท้าย:
   • ตรวจสอบความเสถียรและการลดลงทางคลินิกและทางรังสีวิทยา (เช่น การส่องกล้องด้วยแสงเอกซ์เรย์)
   • ตรวจสอบให้แน่ใจว่าห่างจากผิวหนัง (ประมาณ 1-3 ซม.)
   • ตัดหมุด/สายไฟหากยาวเกินไป
   • ปิดบริเวณที่เป็นหมุดด้วยผ้าพันแผลที่ไม่ปิดกั้นและชุบน้ำเกลือ
   • ปิดฝาครอบป้องกันบริเวณปลายแหลมคม
6. การจัดการหลังการผ่าตัด:
   • การเริ่มต้นโปรโตคอลการดูแลไซต์ที่เข้มงวดและการให้ความรู้แก่ผู้ป่วย
   • การจัดการความเจ็บปวดและการตรวจติดตามระบบประสาทและหลอดเลือด
   • กำหนดการติดตามผลเพื่อการประเมิน การปรับเปลี่ยนที่อาจเกิดขึ้น (เช่น การรบกวน) หรือการแปลงที่วางแผนไว้เป็นการตรึงภายใน
   • คำแนะนำในการรับน้ำหนักที่ชัดเจน

คุณสมบัติและข้อดี (ตระกูล Hoffmann สมัยใหม่):

• แคลมป์อเนกประสงค์: ยึดพินที่มีขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางต่างๆ (เช่น 4.0 มม. 5.0 มม. 6.0 มม.) ลวด และแท่ง/ดาวด้วยแคลมป์ชนิดเดียว
• แคลมป์หลายทิศทาง: แคลมป์ปรับมุม/ความแข็งได้สูง (เช่น Hoffmann III/Xtend) ช่วยให้ประกอบและแก้ไขเฟรมที่ซับซ้อนได้
• แคลมป์ล็อคด่วน: ตัวเลือกแคลมป์การปรับใช้อย่างรวดเร็ว (เช่น Hoffmann III Quick-Lock)
• แท่งคาร์บอนไฟเบอร์ที่โปร่งแสงกัมมันตรังสี: ปรับปรุงการมองเห็นภาพรังสีในระหว่างการผ่าตัดและการติดตามผล
• น้ำหนักเบาและทนทาน: โลหะขั้นสูงและวัสดุผสม
• ความเข้ากันได้อย่างกว้างขวาง: อินเทอร์เฟซกับส่วนประกอบการตรึงอื่น ๆ (เช่น แหวนสำหรับเฟรมไฮบริด)
• เครื่องมือที่ครอบคลุม: ไกด์เฉพาะ, ประแจ, ด้ามจับไดรเวอร์, คีมตัดหมุด

ข้อควรพิจารณาที่สำคัญ

• การดูแลไซต์ปักหมุด: สำคัญอย่างยิ่งต่อการป้องกันการติดเชื้อ การให้ความรู้แก่ผู้ป่วยเป็นสิ่งสำคัญยิ่ง
• ความแข็ง vs. ความมีชีวิตชีวา: ความแข็งของโครงสร้างต้องสอดคล้องกับความต้องการทางคลินิก การเพิ่มพลวัตอาจเป็นประโยชน์ในภายหลัง
• การวางแผนการแปลง: การจัดวางกรอบควรช่วยให้การแปลงเป็นการตรึงภายในในอนาคตปลอดภัยขึ้นหากมีการวางแผน
• กายวิภาคของระบบประสาทและหลอดเลือด: การเรียนรู้กายวิภาคศาสตร์ภาคตัดขวางเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับการใส่หมุดอย่างปลอดภัย